روز به روز عمیق تر

مدتهاست که ما به اصطلاح ارزشی ها مینالیم و احساس میکنیم اگر دست نجنبانیم فتنه های اخرالزمان ما را در خود خواهند بلعید...حرفمان چندان هم ناحق و ناصواب نیست.کشور و جمهوری اسلامی عزیز ما با مسائل و مشکلات زیادی دست و پنجه نرم میکند که تنها بعدی از آن ما دانشگاهیان را نگران کرده و برایمان اهمیت دارد.

مثل روز روشن اند،مسائل برجسته ی نظام را میگویم.مثلا چه؟؟

مثلا نظام اداری،همه میدانیم در آن چه ها که نمیگذرد،کم ترین تاثیر آن این است که خون به دل مردم شده.نظام اداری نیازمند تحول اساسی است،وضعیت آموزش و پرورش هم که دیگر نیازی به بحث ندارد!از جایگاه و موقعیت حساس علوم انسانی هم در این برهه از زمان که خروجی اش دانشجوی لائیک و سکولار است هرچه بگوییم کم گفته ایم.

تازه همه ی اینها یک طرف،فرهنگ کلی جامعه (فرهنگ به معنای اصیل کلمه)که نیاز مبرم به پیگیری و تحقیقات گسترده دارد تا مکتب ایرانی و مکتی اسلامی در آن شبهه وارد نکند هم یک طرف...

در میان همین ناله ها و هیاهو است که میشنویم از بین سرفصل های مهم نظام که هر یک به حق میتوانستند نام خود را بر راس امور کشوری و بر سال 90 بگذارند،مسئله ی دیگری فوریت دارد و آن مسئله،مسئله ی اقتصاد کشور است.خوب!من یکی که تازه چشمایم کمی باز شد!انگار صداهای دیگری هم برای شنیدن وجود دارد

وقتی گفته میشود فوریت،یعنی فوریت.بله!هیچ معادل دیگری برای آن نمیتوان پیدا کرد.امام خامنه ای فرمودند فوریت،نه ضرورت،نه مسئله ی حیاتی،نه اساسی.الحق  که این واژه تناسب زیبایی با حرکت جهادگونه دارد.

روزگاری امام حکم جهاد دادند و جوانان لبیک گفتند امام را و حماسه ای آفریدند که تا جهان جهان است زنده می ماند.و امروز نیز امام فرمان جهاد را صادر کرده اند و بر هر مرد و رن مسلمانی اطاعت از حکم جهاد واجب است.من،امسال هم همان جمله را برای امام خامنه ای دارم:

پ ن1 : وقتی در سال همت مضاعف کار مضاعف در مواردی میگفتم اصلاح الگوی مصرف ،همگان با نگاه عاقل اندر سفیه به من میگفتند این شعار پارسال بود،شعار امسال رو بچسب!!!!و من می ماندم که چگونه بگویم این نامگذاری ها برای یک عمر و آینده ی مملکت و خود ماست نه فقط برای یک سال،تاریخ انقضای این نام یکساله نیست...مدت ها این  مسئله ای در رنج بودم،امیدوارم امسال دیگر شاهد این مورد نباشم...

پ ن2:کار و همت مضاعف اقتصادی همان جهاد اقتصادی است و جهاد اقتصادی همان...