احساس میکنم اصل کار را فراموش کرده ایم.فلسفه ی وجودیمان چیز دیگریست.چیزی که شاید هر روز گفتمانمان است اما هیچ از آن نمانده جز نامی و یادی...دارد پشت سنگر ها خوابمان میبرد.



چرا بغض و کینه ی انقلابی؟؟؟کاملا واضح است! که گفته بغض و کینه ی انقلابی فقط مال سال 57 است؟؟جهان تشنه است.تشنه ی انقلاب خمینی.نگفتم اصل وجودمان را فراموش کرده ایم؟
دیگر حاشیه و فتنه بس است.واکسینه شده ایم...وقت آن رسیده تا پروژه ی صدور انقلاب را از سر بگیریم.


به زودی نسخه ی فرانسه و انگلیسی این وبلاگ در دسترس همه ی انقلابیون جهان قرار خواهد گرفت...